„ცუდი ვიდეოების“ ყურება უნდა ისჯებოდეს?

არა. სახელმწიფომ უნდა დასაჯოს მოქმედება, რომელსაც ჰყავს მსხვერპლი და არა აზრი, ფიქრი ან პირადი მოხმარება.

მოდი, ამ პრინციპის შესამოწმებლად ყველაზე მძიმე მაგალითი განვიხილოთ - ბავშვთა პორნოგრაფია. მისი დამზადება და გავრცელება არის ერთ-ერთი ყველაზე საშინელი დანაშაული, რადგან ამ პროცესში ბავშვი ხდება ძალადობის მსხვერპლი. ყველა, ვინც ამაში მონაწილეობს, უმკაცრესად უნდა დაისაჯოს.

მაგრამ, როდესაც სახელმწიფო სჯის ყურებას, ის სცდება თავის უფლებამოსილებას. ამ მოქმედებით ახალი მსხვერპლი არ ჩნდება და არსებობს შემთხვევები, როდესაც შეუძლებელია იმის დამტკიცება, ადამიანმა ეს განზრახ ნახა თუ შემთხვევით წააწყდა. ეს არის "აზრის პოლიცია" და ქმნის საშიშ პრეცედენტს, მთავრობის ძალაუფლების ზრდაში.

სახელმწიფოს საქმეა, დაიჭიროს მონსტრები - ვიდეოს შემქმნელები და გამავრცელებლები - და არა ის, თუ რას უყურებს მოქალაქე საკუთარ კომპიუტერში.

პედოფილია უნდა დაისაჯოს დანაშაულის ჩადენისას და არა იმის გამო, რომ ვიღაცამ რაღაცას უყურა.